Powszechnym widokiem zabudowy lat osiemdziesiątych są dachy z eternitu. Lata tego pokrycia dachowego spowodowały nie małe uszkodzenia w więźbie dachowej. Przez okres od końca budowy na powierzchni eternitu powstały setki mikropęknięć, przez które przenikała woda. Spowodowało to między innymi powstawanie grzybów, na które pozytywnie wpływały zmiany temperatury. Po mimo takich zjawisk więźbę dachową można naprawić, a następnie położyć na niej nowe pokrycie dachowe. Stan więźby możemy skrupulatnie ocenić dopiero po zdjęciu starego pokrycia dachowego. Ocena więźby z pozycji strychu nie jest zbyt dokładna. Jest to spowodowane tym, iż drewno najbardziej narażone na uszkodzenia jest od strony pokrycia, są to zwykle przegnicia oraz odkształcenia. Tak, więc pierwszym krokiem jest całkowite zdjęcie pokrycia dachowego. Następnie sprawdzamy kształt więźby, aby uniknąć konsekwencji wynikających z odkształceń. Ocenie musi podlegać także zużycie drewna. Materiał drewniany jest o tyle wygodny, iż nie musimy korzystać ze specjalistycznych narzędzi, ponieważ wszelkie uszkodzenia jesteśmy w stanie zauważyć gołym okiem. Jeżeli drewno jest przegniłe, objawi się to sinym i miękkimi placami. Warto zwrócić uwagę na siniznę drewna, która jednak nie powoduje obniżenia jego parametrów. Drewno atakowane przez owady będzie podziurawione licznymi kanalikami, co zdecydowanie negatywnie wpływa na całą konstrukcję. Drewno zagrzybione natomiast jest pokryte licznymi grzybniami oraz owocnikami. Zakładanie nowego pokrycia jest przewidziane na wiele lat. Dlatego właśnie ważnym aspektem przed ułożeniem nowej warstwy pokrycia jest wybudowanie lub naprawa już istniejącego komina. Praca powinna być poprzedzona usługą wykwalifikowanego kominiarza, który sprawdzi drożność kanałów wentylacyjnych oraz dymowych. Największej degradacji ulega wierzchnia część komina, poprzez fakt wystawienia na warunki atmosferyczne jak woda, mróz, czy wiatr. Niekiedy wystarczającymi środkami jest otynkowanie czy wymiana kilku popękanych cegieł, jednak najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest zburzenie części komina i wybudowanie go na nowo, co z pewnością pozwoli nam zwiększyć jego wytrzymałość na następnych kilka lat. Nie należy się jednak martwić, ponieważ wymurowanie nowego komina to zwykle dwa lub trzy dni pracy specjalisty. Następnie po naprawie komina można przystąpić do układania nowego pokrycia dachowego. W czasach obecnych najbardziej popularna jest blacha ocynkowana lub dachówki z tworzyw sztucznych lub ceramiki.

Domy letniskowe w prawie budowlanym są traktowane niemalże tak samo jak domu jednorodzinne. Przed przystąpieniem do budowy musimy uzyskać pozwolenie na budowę. Wszelkie akta oraz dokumenty prawne na budowę domu letniskowe są takie same jak w przypadku domu jednorodzinnego. W przepisach prawnych nie ma zapisu, który by mówił, iż dom letniskowy jest zwolniony z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Istnienie spora gama budynków, które nie wymagają takiego pozwolenia, są one wyszczególnione w art. 29 Prawa budowlanego. Jest to akt zamknięty, a więc zakazana jest wolna interpretacja zawartych w nim aspektów. Na początku inwestycji musimy określić charakter domu letniskowego, a więc określamy czy jest to obiekt na stałe związany z gruntem czy nie. W przypadku, gdy dom nie jest na stałe powiązany z gruntem kwalifikuje się on w poczet tymczasowych obiektów budowlanych. W tym przypadku obiekt taki zwolniony jest z konieczności zdobycia pozwolenia na budowę. Oczywiście opiera się to o konieczność zgłoszenia budynku do urzędu gminy. Umowną zgodę na budowę uzyskuje się jedynie w chwili, gdy przedstawi się dokument stwierdzający, iż budynek jest przeznaczony do rozbiórki lub ulokowania w innym miejscu po upływie terminu, który został przewidziany przez inwestora w powyższym zgłoszeniu. Warto nadmienić, iż okres ten nie może być dłuższy niż sto dwadzieścia dni licząc od rozpoczęcia budowy. W chwili, kiedy upłynie ten termin, inwestor nie ma możliwości jego wydłużenia. Wniosek o uzyskanie pozwolenia na budowę domku letniskowego na stałe powiązanego z gruntem składa się w określonym starostwie powiatowym lub urzędzie miasta, które ma prawo powiatu. Podanie musi zawierać w sobie cztery egzemplarze projektu budowlanego, stwierdzenie o prawie do dysponowania nieruchomością oraz decyzję o warunkach zabudowy. Po otrzymaniu zgody, musimy zatrudnić kierownika budowy i jednocześnie dostarczyć odpowiednie dokumenty do powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego. Dokumenty muszą zawierać termin rozpoczęcia budowy, oraz zeznanie kierownika budowy, że podejmuje się on wypełniania wszelkich obowiązków. Koniec budowy, to również konieczność złożenia dokumentów w nadzorze budowlanym. Dokumenty muszą zwierać dziennik budowy, oświadczenie kierownika, protokoły badań, geodezyjną inwentaryzację powykonawczą, oraz potwierdzenia wykonania przyłączy. Niedopuszczalna jest samowolna budowa domu letniskowego, która wiąże się z nałożeniem bardzo wysokich kar. Opłata legalizacyjna domu letniskowego wynosi nawet do 25000 złotych.

Domy pasywne nie są już tylko legendą z zagranicy. Pierwszy dom tego typu doskonale funkcjonuje w naszym kraju. Jest to budynek małych gabarytów, przewiduje on około 150 m2 powierzchni użytkowej. Dzięki temu jest to obiekt niezajmujący wiele miejsca na naszych działkach. Domy pasywne z reguły charakteryzują się wielką oszczędnością, a więc i jego wykończenie prezentuje skromność. Miejsce do wybudowania takiego domu musi być ściśle zaplanowane. Głównym punktem doboru jest usytuowanie budynku odpowiednie do stron świata. Oś domu wyznaczony jest linią wschód zachód. Przeszklona część elewacji zwrócona jest w stronę południową. Jest to rozwiązanie pozwalające na maksymalne oświetlenia domu za pomocą energii słonecznej. Konsekwencją tego jest również brak drzew i innych obiektów od strony południowej, które mogłyby zacienić południową ścianę. Dach domu wzbogacono o kolektory słoneczne. Północna ściana charakteryzuje się kilkoma małymi otworami, na niej również umieszczono główne wejście, oraz podjazd do garażu. Dom pasywny jest budowany według ściśle określonego profilu energetycznego. Aby uzyskać jak najlepszy efekt bryła budynku musi być zwarta. Korzystna jest również mała powierzchnia ścian zewnętrznych. Dachy na domach pasywnych to zwykle konstrukcje dwuspadowe. Urozmaicenia nie pasują zbytnio do domów pasywnych, a w przypadku, kiedy już się je stosuje są delikatne jak uskoki ścian szczytowych. Jednak nawet takie dekoracje nanoszone są w celu poprawienia warunków nasłonecznienia wnętrza. Istotne w tym przypadku jest wnętrze budynku, które głównie decyduje o energooszczędności. Pomieszczenia pomocnicze jak kuchnia, łazienka itp. buduje się przy ścianie północnej, natomiast pomieszczenia dzienne, jak sypialnie salon, są usytuowane przy ścianie południowej. Domy pasywne zwykle rezygnują z niepotrzebnych pomieszczeń, a więc nie spotkamy w nim wiatrołapu. Otwarty hol zaprowadzi nas prosto do pokoju dziennego a następnie do jadalni. Pokój dzienny musi być dobrze oświetlony, a więc zwykle delikatnie wysuwa się go poza bryłę budynku, a na zakończeniu stosuje się przedłużenie w postaci tarasu. Ciekawym urozmaiceniem pomieszczeń użytkowych jak kuchnie i sypialnie urozmaica się stosując narożne okna lub małe osłonięte tarasy. Poddasze zwykle jest użytkowe, mieszczące kilka pomieszczeń. Poddasze to zwykle sypialnie, dodatkowa łazienka czy garderoby domowników. Energooszczędność uzyskuje się dzięki specjalnym systemom wentylacji, szczelnym oknom oraz drzwiom. Ważną rolę odgrywa również specjalnie opracowana elewacja izolująca budynek przed utratą ciepłoty.

Domy piętrowe po woli wracają do łask. Każdy z nas pamięta zabudowę lat 70, kiedy to za czasów PRLu plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał jeden rodzaj budynków. Po zwiększeniu wolności budowlanej większość inwestorów pragnęła spróbować czegoś innego, czego konsekwencją było budowanie domków małych, piętrowych z poddaszem użytkowym. Często rezygnowano nawet z piwnic. W chwili obecnej domy piętrowe zaczynają wraca do mody. Inwestorzy kierują się przede wszystkim funkcjonalnością oraz przestrzenią życiową. Dwie kondygnacje mieszkalne pozwalają na podniesienie poziomu prywatności w takim domu. Okazuje się, iż urządzenie dwóch kondygnacji mieszkalnych w domach piętrowych ma niższy koszt budowy niż wykonanie poddasza mieszkalnego o podobnej powierzchni. Domy piętrowe posiadają charakter uniwersalny, można je dostosować do każdej okolicy. Komponują się z osiedlami o zabudowie jednorodzinnej jak i wielorodzinnej. Domy piętrowe jednak najlepiej prezentują się w miejskich osiedlach. Tam w szczególności wartościowe są zalety, jakie nam oferuje. Zalety to zwykle elegancja budynku, ciekawa bryła, małe konieczne wymiary działki pod budowę domu piętrowego. Budowanie domu piętrowego trzeba również wesprzeć na licznych przepisach budowlanych. Najważniejszym krokiem jest zapoznanie się z planem zagospodarowania przestrzennego danej okolicy. Zawarte w nim jest wiele informacji na temat tego, jakie budynki można tam budować, jakie budynki mają powstać w okolicy naszej posiadłości, a nawet wymagania, jakie urząd gminy stawia naszemu budynkowi. Plany zagospodarowania przestrzennego często przewidują nawet szczegółowe aspekty jak, wysokość budynku, kąt nachylenia dachu, czy nawet styl wykończenia elewacji. Wybieranie domu piętrowego często wynika z ograniczeń powierzchniowych działki. Jeżeli jest ona mała, dom piętrowy doskonale się sprawdzi, ponieważ pomimo niskich szerokości oraz długości zyskuje on na wysokości i licznych kondygnacjach mieszkalnych. Domy piętrowe są tańsze od parterowych. Oszczędności zauważalne są już w przypadku zakupu gruntu, który jest tańszy pod ten typ zabudowy. Posiadanie domu piętrowego niesie za sobą wiele korzyści. Na działce mamy więcej miejsca na ogród, baseny, budynki gospodarcze oraz wiele innego rodzaju elementów zabudowy przestrzennej. Domy piętrowe posiadają specyficzny rozkład pomieszczeń. Są to pomieszczenia pełne, nie ograniczone załamaniami dachu, a więc możemy korzystać z nich w całej objętości. Pomieszczenia takie są zazwyczaj o wiele przestronniejsze.